காவிரித்தாயே கைவிரித்தாயே!

ஆண்டுதோறும் தென்னாட்டில் மக்களுக்கிடையே கொதிப்பையும் அமைதியின்மையையும் தோற்றுவிக்கும் ஒரு நிரந்தர பிரச்சனையாக ஆகிவிட்டது காவிரி. ஏழு புண்ணிய நதிகளில் ஒன்றாகிய காவிரி இன்று மக்களை பாவம் செய்ய தூண்டும் காரணியாகிவிட்டதை எண்ணும் பொழுது மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது. பரஸ்பரம் மக்களுக்கிடையே நம்பிக்கையின்மையும், விட்டுக்கொடுக்காத நிலையும், அறியாமையுள் உழலும் சமூகமும், அவற்றை தங்கள் குறுகிய கால அறுவடைக்கு  அரசியல் மடமையும் சேர்ந்து காவிரி என்றில்லை அனைத்து இந்திய பிரச்சனைகளுக்கும் அடித்தளமாக அமைகின்றன. 

மன்னராட்சி, கொடுங்கோல் முறை, தடியெடுத்தவன் தண்டல்காரன், கட்ட பஞ்சாயத்து என்று அனைத்துவிதமான ஆதிக்க நிலைகளை கடந்து மனிதன் கண்டெடுத்த வைரம் ஜனநாயகம். இந்த அமைப்பில் யாரும் யாரையும் அடக்கி ஆளவோ அட்டூழியம் செய்யவோ முடியாது. வலிமையற்றவனை வலிமையானவன் ஏய்க்க முடியாது. ஒருவாறு மற்றொருவரை மதிப்பது, சமமாக பாவிப்பது, சகோதரத்துவத்தை உணர்வது, சமூக பாதுகாப்பை உறுதி செய்வது என்று பல படிகளை கொண்டது ஜனநாயகம். ஆயினும் இன்றைய கால கட்டத்தில் இதுவா நிகழ்கிறது? பழைய மன்னர் முறையே மேல் என்பது போல் அல்லவா ஒவ்வொருவரும் நடந்து கொள்கிறார்கள். காவிரி பிரச்னைக்கு அடித்தளமே நாம் ஜனநாயகத்திற்கு லாயக்கற்றவர்கள் என்பதை அல்லவா உறுதி செய்கிறது. 

காவிரி குடகு மலையில் தோன்றியது முதல் வங்கக் கடலில் சங்கமிக்கும் வரை தான் பாயும் நிலப்பகுதி அனைத்திற்கும் வளம் கொழித்து மக்களை இன்பக்கடலில் மூழ்கடித்து செல்கிறது. ஆண்டுமுழுவதும் வற்றாத ஜீவநதி என்ற பெயர் எடுத்திருந்தாலும் மழை பொய்த்தால் தானும் பொய்க்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டாள் காவிரி. இயற்கையை மனிதன் சுரண்டி பிழைக்கும் நிலையே இதற்கு காரணம் எனலாம். இப்படி முறை கடந்து நாம் செய்த அட்டூழியங்களே இன்று காவிரி வற்றி நமக்கு சொல்லொணா துயரத்தையும் அண்டை அயலாரிடம் வெறுப்பையும் சம்பாதித்திருக்கிறது. காவிரி நீரை பகிர்ந்து கொள்வதில் சம்பந்தப்பட்ட அனைவருமே நேர்மை இன்றி செயல் பட்டிருக்கிறார்கள். கர்நாடகம், தமிழகம், மத்திய அரசு இவர்களோடு நீதிமன்றமும் தங்கள் தங்கள் பணிகளை செவ்வனே செய்யாமல் மக்கள் நலனில் சிறிது அக்கறை இன்றி பிரச்னையை பூதாகரமாக்கி இருக்கிறார்கள். 

இன்றைய நிலையில் காவிரி பிரச்சனை எப்படி இருக்கிறது என்று பார்க்கலாம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் காவிரி பிரச்சனை தலை தூக்குவது ஜூன் ஜூலை மாதங்களில் மட்டுமே. தென்மேற்கு பருவ மழை கர்நாடகத்தில் சரிவர பெய்தால் இந்த மாதங்களில் கூட இது தென்படாது. கடந்த சில ஆண்டுகளில் நல்ல மழை பெய்த காரணத்தினால் அமுங்கி கிடந்த பிரச்சனை இந்தாண்டு பருவ மழை பொய்த்ததினால் தலை தூக்கி இருக்கிறது. இரு தரப்பும் ஏதோ பிரச்சனை மற்றவரால் மட்டுமே நிகழ்கிறது, தாங்கள் மிகவும் யோக்கியர்கள் என்பது போல நடந்து கொள்கிறார்கள். ஆள்பவர்கள் எந்த கட்சியினராக இருந்தாலும் பிரச்னையை அணுகும் முறை ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. 

கர்நாடகம்:

காவிரி ஏதோ தங்களது ஏகபோக உரிமை என்றும் கடைமடை மாநிலங்கள் தங்கள் தயவில் தான் வாழவேண்டும்  என்று நினைக்கும் ஒரு கும்பல் மட்டுமே அங்கு ஆட்சிக்கு வர முடிகிறது. அவர்கள் தங்கள் மாநிலத்திற்கு போகத்தான் மற்றவருக்கு என்ற கண்ணோட்டத்தில் பயணிக்கிறார்கள் தேசிய கட்சியானாலும் சரி, மாநில கட்சிக்லாயினும் சரி  கொள்கை கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த ஆண்டு வான் பொய்த்தும் மைசூர் மாண்டிய பகுதிகளில் நல்ல அறுவடை நிகழ்த்தி இருக்கிறார்கள். இங்கே தமிழகத்தில் ஒரு போகம் கானமலேயே போய் விட்டது. தமிழகத்திற்கு உச்ச நீதி மன்றம் தர சொல்லிய அளவையும் சேர்த்து  அனுபவித்து விட்டார்கள். தமிழகத்திற்கு  ஏமாற்றம் தான் கிடைத்துள்ளது. மத்திய அரசு சொன்னாலும் சரி, உச்ச நீதி மன்றம் சொன்னாலும் சரி, எதையும் ஏற்க மாட்டேன், நான் வைத்ததுதான் சட்டம்,   என்று செயல்படும் அரசுகள், ஜனநாயகத்தின் மாண்பை குழி தோண்டி புதைக்கின்றன. இதில் வெறுமனே தேசிய ஒற்றுமை என்று பேசி என்ன பயன்? 

தமிழகம்:

கர்நாடகத்தை மட்டுமே இதில் குறை சொல்லி புண்ணியம் இல்லை. தமிழகமும்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டும். காவிரியில் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுகிறது. அந்த மிகுதியான நீரை கடலுக்கு அனுப்பி விட்டு, பின்பு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு ஏற்படும்போது கர்நாடகத்தை குறைகூறுவானேன். தண்ணியை தேக்க ஏரிக்குளங்களையோ ஏற்படுத்தி அல்லது இருப்பனவற்றை ஆழப்படுத்தி அதில் நீரை தேக்கிக்கொள்ளலாம். ராமநாதபுரம், சிவகங்கை, சென்னை என்று புதிய பகுதிகளுக்கு காவிரி நீரை எடுத்துச் சென்று தேக்கலாம். புதிய பாசனப்பகுதிகளுக்கு உட்பட்ட ஏரிகளுக்கு நீரை கொண்டு சென்று தேக்கலாம். இப்படி பலவழிகளை மேற்கொண்டு பின்னர் ஏற்படும் வறட்சி நிலையை சமாளிக்கலாம் அதையெல்லாம் எந்த அரசியல் கட்சிகளும் செய்வதில்லை. வெறுமனே வாய்ப்பந்தல் போட்டு உணர்ச்சியை தூண்டி பேச மட்டுமே கற்றுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். கர்நாடகத்தில் இவ்வாண்டு மழை பொய்த்து விட்டது. அவனை தண்ணீர் விட சொன்னாள் எப்படி விடுவான். வறட்சி காலங்களில் நீரை சமமாக பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது நியாயமான கோரிக்கைத் தான் என்றாலும் எவன் அதை செய்ய முன் வருவான். கர்நாடக அரசு நம்மைப்போல் அல்லாமல் பாசன பகுதிகளை இரட்டிப்பாக்கியுள்ளது. நாமோ இருக்கும் பாசன பகுதிகளை குறைத்து கொண்டு டெல்டா பகுதிகளை பாலை வனமாக்கி விட்டோம். பாசன பகுதி பாதிக்கும் கீழே சென்று விட்டது. கர்நாடக அரசு பல நகரங்களுக்கு காவிரி நீரை குடிநீராக பயன் படுத்துகிறது. அந்த மக்களை தவிக்க விட்டுவிட்டு நமக்கு தண்ணீரை அவர்களால் எப்படி தரமுடியும். நமக்கு இருக்கிற வறுமைக்கு கொடுத்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆயினும் அது முடிகிற காரியமா? இதில் எந்த அரசும் அரசியல் கட்சிகளும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.      

மத்திய அரசு:

மத்திய அரசு தமது வலிமையை இழந்து விட்டது. தனது சொல்லையோ அல்லது உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பையோ ஏற்காத அரசுகளை வழிக்கு கொண்டுவரும் சாமர்த்தியமும் பலமும் மத்திய அரசிடம் இப்போது இல்லை. முன்பு வாக்கு வங்கிக்காக மெளனமாக இருந்த மத்திய அரசுகள் இப்போது வாக்குகளை பெற இயலாத நிலையால்  தமத்து வலிமையை இழந்து விட்டன.மாநில கட்சிகள் என்றில்லை தேசிய கட்சிகளாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாத நிலை உருவாகி விட்டது. மேடையில் மட்டுமே முழங்க இவர்களால் முடியும்.

உச்ச நீதிமன்றம்: 

தீர்ப்பை சொல்லவேண்டிய மன்றங்கள் சமாதானம் பேசும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுவிட்டன. தமது தீர்ப்பை நடைமுறை படுத்தும் வலிமை அற்று நிற்கின்றன. எங்கே தமது தலையில் வம்பு வந்து விழுமோ என்று மத்திய அரசிடம் அவ்வப்போது பொறுப்பை தள்ளிவிட்டு தப்பிக்கபார்கின்றன தமது தீர்ப்பை நடைமுறை படுத்தாத மாநில அரசை கலைக்க சொல்லும் வலிமை கூட இல்லாமல் வேடிக்கை பார்ப்பது பரிதாபம். இந்த கூத்தில் நமது அடிப்படை உரிமையின் காவலன் என்ற பட்டப்பெயர்களை வேறு இவை சுமந்து கொண்டுள்ளன. நம் அடிப்படையே தரும்போது இவை வாய்மூடி வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்கின்றன.


இப்படி பொறுப்பாக இருக்க வேண்டிய அனைவரும் பொறுப்பில்லாமலோ அல்லது வலிமை இல்லாமலோ இருக்குபோது காவிரி நீருக்கு என்னதான் தீர்வு. நமக்கு தெரிந்து கீழ்கண்டவை மட்டுமே தீர்வாக அமைய முடியும்!

உடனடி தீர்வுகள்!

1. கர்நாடக அரசை கலைத்துவிட்டு ராணுவ உதவியுடன் மத்திய அரசு உச்ச நீதி மன்ற தீர்ப்பை நடைமுறை படுத்தவேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் நீர் கிடைக்கும். ஆனால் கர்நாடகத்தில் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டு அங்கே வாழும் லட்ச்சக்கணக்கான தமிழர்களுக்கு பெரும் பாதிப்பு உண்டாகும். இது விவேகமான முடிவு அல்ல.

2. இயற்கை அன்னை கண்ணைத்திறந்து பார்க்கவேண்டும். அடைமழை பெய்து பெருவெள்ளம் ஏற்பட்டால் இந்த கவலை உடனே மறக்கப்பட்டுவிடும், அல்லது அடுத்த வறட்சி வரை தள்ளிவைக்கப்படும்.

நீண்டக் கால தீர்வுகள்!

1. காவிரி நீர் பாசனப்பகுதிகளை பெரிதாக்க வேண்டும். இதுவரை காவிரி நீரை பார்த்திராத பகுதிகளுக்கும் நீரை கொண்டு செல்லவேண்டும். பொதுவாக ஆண்டிற்கு இரண்டுமுறை ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்கை இந்த பகுதிகளுக்கு கொண்டு செல்வதன் மூலம் ஆண்டுமுழுவதும் நிலத்தடி நீரை சேமிக்க முடியும்.

2. பாலாறு முதல் வைகை வரை உள்ள அனைத்து பெரிய மற்றும் சிறிய நதிகளை இணைத்து காவிரி வெள்ளத்தை தமிழகம் முழுவதும் பரவலாக்கலாம்.

3. புதிய நகர்புற பகுதிகளுக்கு காவிரி வெள்ள நீரை குடிநீராக பயன் படுத்தலாம். இதற்கென அந்த நகரங்களுக்கு அருகில் உள்ள ஏரி, குளம் மற்றும் நீர் நிலைகளை தூர்வாரி ஆழப்படுத்தி காவிரி நீரை கொண்டு நிரப்ப வேண்டும்.

4. காவிரியின் குறுக்கே ஆங்காங்கே தடுப்பணைகளை ஏற்படுத்தி மிகை நீரை சேமிக்கலாம்.

இந்த தீர்வுகள் அனைத்து பிரிவினருக்கும் ஏற்புடையதாக இருக்கும். அருகில் இருக்கும் மாநிலங்களுடன் சுமூக உறவை நிலை நாடும்.

தடாலடி தீர்வு:

இவையல்லாமல் வேறு ஒரு சிறந்த தீர்வும் உள்ளது. காவிரி பாயும் அனைத்து மாவட்டங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு தனி மாநிலத்தை உருவாக்க வேண்டும். குடகு முதல் திருவாரூர் வரை உள்ள அனைத்து காவிரி பாசன பகுதிகளும் இந்த மாநிலத்தில் இடம் பெற வேண்டும். இந்த மாநிலத்து மக்கள் தங்களுக்குள் ஒரு சுமூக வழியை பின்பற்றிட ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். இந்த பிரச்சனை குறைந்த பட்சம் மக்களை தமிழன் கன்னடன் ஏறாவது பிரிக்காமல் இருக்கும். 1991 இல் கர்நாடகாவில் காவிரிக்காக பதற்றம் நேர்ந்தபொழுது பெங்களூருவில் பெரும் பாதிப்பை சந்தித்த தமிழர்களுள் பெரும்பாலோர் காட்பாடி மற்றும் வேலூர் பகுதிகளை சார்ந்தவர்கள். இந்த பகுதிகள் காவிரி நீரை குடிக்கவோ அல்லது விவசாய பாசனத்திற்கோ பயன்படுத்துவதில்லை. யாரோ பயன்பெறும் காவிரி நீருக்காக சம்பந்தம் இல்லாத இவர்கள் தமிழன் என்ற ஒரே காரணத்திர்க்காக பாதிப்படைந்தார்கள். காவிரி மாநிலம் உருவானால் குறைந்தது வேலூர் தமிழனாவது பாதிப்பில்லாமல் இருப்பான்!


 

   

அரசு ஊழியம்!

அரசு ஊழியம் என்றால் அனைவருக்கும் பிடிக்கும். இருந்தும் அது கிடைத்தால் உதாசீன படுத்துவார்கள். கிடைக்காவிட்டால் கேவலப்படுத்துவார்கள். அத்தகைய தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தது இந்த ஊழியம். வேறு எந்த பணிகளுக்கும் இல்லாத சிறப்பும் இழிமையும் நிறைந்தது அரசு ஊழியம். சராசரி இந்திய குடும்பங்களின் ஏக்கம் அரசு ஊழியம் கிட்டாதா என்பதுதான். தங்கள் பிள்ளைகளை இதற்கெனவே குறி வைத்து படிக்க வைப்பார்கள். வேலை வாய்ப்பு அலுவலகம், செய்தித்தாள், விளம்பரங்கள் என்று எங்குமே அவர்கள் அரசு ஊழியத்தை தேடி தவம் கிடப்பார்கள். அரசு ஊழியத்தை பெற்று விட்டால் அதன் பிறகு அவர்கள் கவனமே வேறு பக்கம் திரும்பி விடும். இவர்கள் அரசு ஊழியத்தை ஏன் குறிவைக்கிறார்கள்?

அரசு ஊழியத்தினால் வேலை நிரந்தரம். திடீர் என்று வீட்டிற்கு துரத்தி விட மாட்டார்கள். மற்றவர்கள் தங்களை சார்ந்திருக்கும் நிலை ஏற்படும். வேலை குறைவு அல்லது அவசரமின்றி செய்யலாம். ஊதியம் அதிகம். போனசு, அகவிலைப்படி, நினைத்தபோது விடுப்பு, பொது இடங்களில் மரியாதை என்று சில பல சலுகைகளை அனுபவிக்கலாம். இந்த நோக்கம் தான் பொதுவாக காணப்படுகிறது. அரசு ஊழியத்தை நம்பி இவர்கள் தேர்ந்தெடுக்க இவை மட்டும் காரணாம் அன்று. இன்று நாட்டையே அரித்துக்கொண்டிருக்கும் ஊழலும் ஒரு காரணம். கையூட்டு பெறலாம். அதற்கு தக்க தண்டனை கிடைப்பது அரிது. அப்படியே தண்டனை கிடைத்தாலும் சில சிபாரிசுகளை பெற்று வெளியே வந்து விடலாம். இப்படி பலரின் நினைப்பு ஒடுவதால்தான் அரசு ஊழியத்திற்கு பலத்த போட்டியே நடைபெறுகிறது. ஆயினும் அரசு ஊழியத்தை பெறதவறியவர்கள், அல்லது பெற விரும்பாதவர்கள் என்று ஒரு இனம் உள்ளது. அது அரசு ஊழியத்தை மிகவும் குறைத்தே எடை போட்டு வருகிறது. அவர்கள் அரசு ஊழியத்தை ஒரு ஊழியமாக கருதுவதே இல்லை. 

"அரசு ஊழியர்கள் சோம்பேறிகள், உயர்ந்த சிந்தனை அற்றவர்கள், உயர வேண்டும் என்ற உத்வேகம் இல்லாதவர்கள், கையூட்டு பெற்று ஜீவனம் நடத்தும் ஈனப்பிறவிகள், சாதாரண படிப்பும், சாதாரண அறிவும் கொண்டவர்கள், திறமை அற்றவர்கள்," என்று பலவகையிலும் இந்த வகையினர் அரசு ஊழியர்களை பற்றி கருத்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் தனியார் துறையில் செய்யும் ஊழியமே சிறந்தது எனவும், நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அவர்கள் செய்யும் பணியே மிகச்சிறந்தது என்றும் கூறித் திரிகிறார்கள். அரசு ஊழியர்களுக்கு வழங்கும் ஊதியம் தண்டம் என்றும் கருதுகிறார்கள். இருதரப்பு வாதங்களும் நியாயமானவை என்றாலும் உண்மையில் அரசு ஊழியம் என்பது வேறு பல சிந்தனைய்களையும் பொறுப்புக்களையும் உள்ளடக்கியது என்றே கூறலாம். 

ஒரு அரசாங்கத்தை வழி நடத்துவது என்பது சவாலான காரியம். அதற்கு தகுந்த திறமையுள்ள ஆட்கள் தேவை படுகிறார்கள். முதல் குடிமகனான குடியரசு தலைவர் முதல் கடைநிலை துப்புரவு ஊழியர் வரை பலரை உள்ளடக்கியது தான் அரசு ஊழியம் என்பது. மன்னராட்சி காலத்தில் அனைத்து ஊழியங்களும் மன்னர் என்ற தனி நபரின் சேவையாக தான் இருந்தது. மன்னர் விருப்பப் பட்டால் பணியில் தொடரலாம். இன்றைய குடியாட்சி முறையில் ஒவ்வொரு அரசு ஊழியரும் எந்த ஒரு தனி நபரிடமும் கை கட்டி சேவகம் செய்ய வில்லை. எல்லாரும் இந்நாட்டு மன்னர் என்ற கோட்பாட்டின் படி அரசு ஊழியர் தனக்கே முதாலாளியாகவும் தொழிலாளியாகவும் திகழ்கிறார். இத்தகைய சிறப்பு மற்ற பணிகளில் கிடையாது. அரசு ஊழியர் செய்யும் தவறு ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்திற்கு செய்யும் தீங்காக அமைவதால் அவரின் பொறுப்புணர்வு கூடுகிறது. தனி நபரின் ஊழியத்தில் தவறு நேர்ந்தால் அந்த தனிப்பட்ட முதலாளிக்கு மட்டுமே இழப்பு. ஆனால் அரசு ஊழியரின் தவறால் அந்த மனித சமூகமே இழப்பை சந்திக்க நேரிடும்.

அரசு ஊழியரின் பொறுப்பு என்பது தனி நபரின் பொறுப்பு மட்டுமே அல்ல. அவர் ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்பு கலை சுமக்கிறார். இன்றைய ஜனநாயக நாட்டில் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை ஒவ்வொரு மனிதரும் தம் வாழ்வில் சந்திக்கும் அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும் அரசு ஊழியரின் கடமை மற்றும் செயல் பாடுகளே காரணமாக இருக்கின்றன. பிறப்பு-இறப்பு, சாதி, கல்வி சான்றிதழ், மருத்துவம், கல்வி, பத்திரப்பதிவு, சட்டம்-ஒழுங்கு, போக்குவரத்து, வங்கி சேவை, பாதுகாப்பு, இறையாண்மை என்று  அனைத்து பிரிவுகளிலும் நம்முடைய செயல்பாடுகள் அரசு ஊழியரை சார்ந்தே அமைகின்றன. ஏதோ ஒரு அரசு ஊழியர் பொறுப்புடன் தம்முடைய பணியை செவ்வனே செய்வதால்தான் நமக்கு பாதுகாப்பான குடிநீர்-மின் விநியோகம், மருத்துவம், கல்வி, சாலை-ரயில் போக்குவரத்து, ராணுவ-போலிசு பாதுகாப்பு, நில உரிமை, சட்ட உரிமை, என்று பலவும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. இடையிடையே இலவசங்களை வழங்குதல், மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு, கலவரத்தை அடக்குதல் என்று பலவற்றையும் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. அரசு ஊழியகர்கள் தங்கள் பணிகளை செவ்வனே செய்யவில்லை என்றால் எந்த ஒரு குடிமகனும் தமது சராசரி வாழ்கையை நடத்த முடியாது என்பதே நிதர்சனம். இருப்பினும் அரசு ஊழியர்கள் பொது மக்கள் மற்றும் பிற வகையினரின் கண்டனத்திற்கு ஆளாக நேரிடுகிறது. இதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை. 

ஒரு சராசரி பொது சனம் ஒரு அரசு அலுகலகத்திற்கு சென்று தமக்கு வேண்டிய காரியத்தை எளிதில் சாதித்து விட முடியாது. முதியோர் ஓய்வூதியம் பெற ஒரு பெரியவர் பல முறை நடையாய் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது. அவர் சந்திக்க சென்ற நபர் இருக்கையில் இருப்பதில்லை. தேநீர் பருக சென்றிருக்கிறார், விடுப்பில் சென்றிருக்கிறார் என்று ஏதோ ஒரு பதிலைதான் அந்த பெரியவர் கேட்க நேரிடுகிறது. ஒருவாறு அந்த பணியை சாதிக்கும் நிலை வந்தாலும் சம்பந்தப்பட்ட ஊழியருக்கு கையூட்டு தர வேண்டியிருக்கிறது. முடியாது என்று கூறும் பட்சத்தில் அந்த சான்றிதழ் இந்த சான்றிதழ் என்று கூறி அலைகழிக்கிறார்கள்-என்று பொது மக்கள் புகார் கூறுகிறார்கள். இதுதான் இன்று நாம் காணும் உண்மை. இந்த நிலை பொதுவாக இந்தியா எங்கணும் காணப்படுகிறது. இந்த நிலைக்கு யார் காரணம். பொதுமக்கள் அரசு ஊழியர் என்ற ஒரு இனத்தை எளிதில் குறை கூறிவிடுகிறார்கள். ஆனால் இந்த நிலை தோன்ற பொதுமக்கள் மட்டுமே காரணம். 

அரசு ஊழியர்கள் வானத்தில் இருந்து குதித்துவிடவில்லை. அவர்கள் இந்த சமூகத்திலிருந்து தான் உருவாகிறார்கள். அரசு ஊழியத்தின் முதலாளிகள் இந்நாட்டு மக்கள்தான். தங்கள் சேவகர் சரிவர பணியை செய்யவில்லை என்றால் முதலாளி அவரை தண்டிப்பார் அல்லது பணியிலிருந்து நீக்கி விடுவார். முதலாளி கடுமையாக இருக்கும் பட்சத்தில் ஊழியர் தமது பணியை சரிவர செய்வார். முதலாளி மெத்தனமாக இருக்கிறார் என்றால் ஊழியர் சம்பளம் மட்டுமே குறியாக இருப்பார். நம் நாட்டில் அரசு ஊழியர் கையூட்டு பெறுகிறார், தமது கடமையை தட்டிக்கழிக்கிறார், இருக்கையில் இருப்பதில்லை, பொது மக்களின் குறைகளை பொறுப்புடன் நிவர்த்தி செய்வதில்லை என்று பல புகார்களை பொதுமக்கள் உரிய அதிகாரிகளிடம் கொண்டு சென்று நிவர்த்தி செய்து கொள்ளலாம். அந்த அதிகாரியும் அப்படியே இருக்கிறார் என்கிற நிலை இன்று உருவாகி விட்டது. அதிகாரிகளை நிர்வகிக்கும் அமைச்சர்கள் முதலானோரும் இப்படியே இருக்கிறார்கள். ஆகவே அரசு ஊழியர்கள் அனைவரும் மெத்தன போக்கையே கையாளுகிறார்கள். இந்த நிலை மக்களால் மட்டுமே போக்க முடியும். அவர்கள் மட்டுமே முதலாளிகள். முதலாளிகள் நடவடிக்கை எடுக்கும் நேரம் வந்து விட்டது.

கையூட்டு பெரும் ஊழியர்களை இனம் கண்டு ஒதுக்க வேண்டும். அவர்களுடன் வர்த்தக, சமூக உறவு கொள்வதை தவிர்க்க வேண்டும். அவர்களை பற்றிய செய்தியே உலகெங்கும் பரப்ப வேண்டும். அதே சமயம் நன்மை செய்யும் ஊழியர்களை பாராட்ட வேண்டும். அவர்களை பற்றி பிறர் முன்னிலையில் புகழ வேண்டும். தங்கள் மகன் அல்லது மகளை பொறுப்புள்ள, நேர்மையான அரசு ஊழியராக உருவாக்க முயற்ச்சிக்க வேண்டும். இந்த நாடு நமது. இந்த பொதுப்பணிகள் நம்முடைய பணிகள். இவற்றில் தொய்வு ஏற்பட்டால் அது நம் நாட்டையே சீர்குலைக்கும் என்கிற எண்ணம் பொது மக்கள் மத்தியில் வளர வேண்டும். நாம் யாருக்காக ஊழல் செய்து சொத்து சேர்க்கிறோமோ அவர்கள் நமக்காக ஒரு சொட்டு கண்ணீர் கூட சிந்த தயாராக இல்லை. அவர்கள் நம் மீது அன்பை செலுத்த போவதில்லை. அவர்களின் குறிக்கோள் நாம் ஊழல் செய்து சேர்த்து வைக்கும் சொத்து மட்டுமே. நம்மை அவர்கள் நிராதரவாக விட்டு வெளியேறி விடுவர். நாம் பிறரின் ஏச்சுக்கும் தூற்றலுக்கும் ஆளாக வேண்டி வரும் பொழுது நமக்கு ஆதரவு சொல்ல கூட நம்மால் வளம் பெற்றவர்கள் அருகில் இருக்க மாட்டார்கள். இதுதான் யுகம் யுகமாக நாம் கண்டு வரும் நிதர்சன உண்மை. எந்த சமுதாயத்தை சுரண்டி நாம் சொத்து செர்த்தொமோ அந்த சமுதாயம் நமக்கு கடைசி காலத்தில் கொள்ளிவைக்கவும், வாய்க்கரிசி போடவும் தயாராக உள்ளது என்பதை ஊழல் செய்யும் ஒவ்வொருவரும் நினைவில் கொண்டால் நாம் ஊழலற்ற சமூகத்தை படைப்பதோடு, அரசு ஊழியம் என்பதே பெருமைக்குரிய பணி என்றும் உணரலாம்.    Central Government Employees

எள்ளி நகையாடாதே!

பொதுவாக நம்மில் பலருக்கு அடுத்தவர் செய்யும் காரியங்களை கவனிப்பதில் பெரும் ஆர்வம் உண்டு. அவர்கள் சிறப்பாக செய்யும் காரியங்களை பாராட்ட மாட்டோம். வேண்டுமானால் குறை சொல்லுவோம். ஆனால் அவர்கள் செய்யும் சிறப்பற்ற அல்லது சாதாரண காரியங்களை மிகப்பெரிதாக ஊதி அவரை எள்ளி நகையாடுவோம். அடுத்தவர் செய்யும் சிறுபிள்ளைத்தனமான அல்லது உயர்வற்ற செயலை நாம் கண்டுக்கொள்ளாமல் விட்டுவிட வேண்டும் அவ்வாறு அன்றி நாம் அதை பெரிதாக படம் பிடித்து அடுத்தவருக்கு வெளிச்சம் போட்டு காட்டுவதிலேயே நம் வாழ்நாளை பெரும்பாலும் வீணடிக்கிறோம். இதில் நாம் ஆன்மீக மற்றும் அறிவியல் உண்மைகளை கவனிப்பதில்லை.

ஆன்மீக உண்மை:

ஒருவர் செய்யும் தீச்செயலை நாம் தடுத்திட வேண்டும். அல்லது அத்தகைய தீமையிலிருந்து நம்மை அண்டினோரை காக்க வேண்டும். இரண்டும் இயல வில்லை என்றால் ஒதுங்கி நிற்க வேண்டும். அதுவும் அவர்கள் செய்யும் குழந்தைத்தனமான சிரிப்பு வரவழைக்கும் செயலை நாம் கவனித்து அத்தகையோரை மேம்படுத்த முயல வேண்டும். மாறாக நாம் அதை எல்லோரிடமும் கூறி எள்ளி நகையாடி கிண்டலும் கேலியும் செய்வதால் அவர் மனம் மிகவும் வேதனைப்படும். சக மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கேலி செய்வது ஆன்மீகத்திற்கு விரோத மான செயல். ஒவ்வொரு படைப்பிலும் சமமான ஆன்ம ஒளிதான் உள்ளது என்பதை அறியாத நிலைதான் இத்தகைய பரிதாபகரமான நிகழ்விற்கு காரணம். நாம் அத்தகைய ஆன்ம ஒளியை பெற முயல வேண்டும். மாறாக நாம் எள்ளி நகையாடுகிறோம். இது மிகவும் தவறு என்பது நமக்கு புரியவில்லை. 

அறிவியல் உண்மை:

அறிவியல் அடிப்படையில் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் தலைமை கட்டுப்பாட்டு கருவி நம் மூளைதான். அந்த மூளை தன்னிடம் வரும் செய்திகளை ஆராய்ந்து அதற்கேற்ற முடிவுகளை தெரிவிக்கிறது. உரிய உடல் உறுப்புக்களுக்கு கட்டளை இடுகிறது. ஆகவேதான் நாம் செயல்களை செய்கிறோம். மூளைக்கு கிடைக்கும் தகவல்கள் அரைகுறையாகவோ, தவறாகவோ இருப்பின் அது தவறான முடிவுகளையே எடுக்கும். இப்படி இருக்க ஒரு மனிதன் சிறுபிள்ளைத் தனமாக செயல் படுகிறான் என்றால் அவன் மூளைக்கு எட்டிய செய்திகள் தவறானவை என்று தான் பொருள். அந்த மனிதன் சரியான தகவல்களை திரட்ட வேண்டும் என்று நாம் அவனுக்கு உதவ வேண்டுமே அன்றி அவன் செயலை பரிகசிக்க கூடாது. இந்த உண்மை நம் மூளைக்கு எட்டாததினால்தான் நாம் அவனை பார்த்து பரிகசிக்கிறோம்.  

இத்தகைய நிலை மாற நாம் அறிவியல் மற்றும் ஆன்மீக உண்மைகளை அறிய முற்பட வேண்டும்.      

கோவலனாய் வெண்ணை உண்ட வாயன்!

கோகுலாஷ்டமி, ஸ்ரீக்ருஷ்ண ஜெயந்தி, ஜன்மாஷ்டமி என்றெல்லாம் வெகு சிறப்பாக கொண்டாடப்பெறும் கண்ணனின் பிறந்த நாள் அன்று நம் இல்லங்களில் அரிசி மாவினால் கண்ணன் திருவடியினை பதித்து கோலமிடுவதை காணலாம். இது தமிழகத்தில் மட்டுமே காணப்படும் சிறப்பு. கோலம் என்பதே தமிழகத்திற்கே உரியது என்றாலும் காக்கொலத்தில் கண்ணன் அடிச்சுவற்றை பின் பற்றுவது இங்கே மட்டும் காணக் கிடைக்கும் அறிய காட்சி. கண்ணன் பிறந்த மதுரா, வளர்ந்த கோகுலம், அரசு வீற்றிருந்து துவாரகை மற்றும் பாரத போர் நிகழ்த்திய குருக்ஷேத்ரம் என்று அனைத்து இடங்களிலும் திருவிழா கோலாகலம் என்றாலும் மாக்கோல காட்சி காண முடியாது. அத்தகைய சிறப்பு இங்கு மட்டும் ஏன்?

காரணம் இல்லாமல் நம் மக்கள் எந்த ஒரு செயலையும் செய்வது கிடையாது. அதுவும் பகுத்தறிவில் பல காத தூரம் வளர்ந்து விட்ட நம் நாகரீகம் எதையும் கண் மூடித்தனமாய் பின்பற்றுவது கிடையாது. கண்ணனை உச்சி முகர்ந்து போற்றி புகழ்ந்து காதலித்து கண்ணீர் மல்கிய மக்கள் தமிழ் மக்கள். சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, போன்ற பிற சமய இலக்கியங்களிலும் கண்ணனை புகழ்ந்து பாடியுள்ள பாங்கு இங்கே காண கிடைக்கிறது. திருப்பாணாழ்வார், பெரியாழ்வார் போன்றோர் கண்ணனை போற்றிய விதத்தில் கண்ணனே வெண்ணை என உருகி நின்றிருக்கிறான். தமிழ் மக்களில் கண்ணன் என்ற பெயருடைய எண்ணற்றோர் இருக்கிறார்கள். ஆண்டாள் கண்ணனை காதலித்து மனம் முடித்தாள். இங்கே ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கண்ணன் தான். மக்கள் தங்கள் குழந்தைக்கு என்ன பெயர் வைத்தாலும், 'கண்ணா' என்று அழைத்துதான் பழக்க பட்டிருக்கிறார்கள். அப்படி ஒவ்வொரு தமிழ் வீட்டிலும் சொல்லோடும் செயலோடும் கட்டுண்டிருக் கிறான் கண்ணன். அதை விளக்கவே இந்த திருவடி மாக்கோலம் இடப்படுகிறது.  

கண்ணன் பிறந்த நாளில் மட்டும் திருவடி மாக்கோலம் இடுவது அவன் வெண்ணை திருடி கை கால், வாய் என்று மேனி எங்கணும் வெண்ணையை அப்பிக்கொண்டு வருவதை காட்டுவதே மாக்கோல திருவடி தோற்றம். வெண்ணை காலுடன் வரும் பொழுது அது வீதேன்கனும் முத்திரை பதிப்பது இயல்புதான். ஆகவே அவன் நடந்து வரும் பொழுது அது வீடெங்கும் தோன்றும் விதமாக மாக்கோலம் இடுகிறார்கள். அது சரி. அவன் வெண்ணை தின்றுவிட்டு வெளியே செல்வது போலதானே கால்கள் வெளி நோக்கி இட வேண்டும். நாமோ உள்  நோக்கி இடுகிறோமே அது ஏன்? கண்ணன் நம் வீட்டுப்பிள்ளை. அவன் அயலார் வீட்டில் நுழைந்து வெண்ணையை களவாடி விட்டு தின்ற மேனியுடன் காலெல்லாம் வெண்ணை ஒழுக வருகிறான். அதுவே வாயிலிலிருந்து நம் இல்லம் வரை பதிகிறது. அண்டை அயலார் வந்து அவன் மீது புகார் அளித்தாலும் நாம் ஒன்றும் நடவடிக்கை எடுக்க போவதில்லை. அவனை செல்லமாக கடிந்து கொள்ளலாம்.  

கண்ணன் கழலடியிணை  போற்றி பணிவாம்! 

இவனுங்க போடுற ஆட்டம் தாங்கலடா சாமி!

இன்னைக்கி இந்தியாவில ரொம்ப சோகமா இருக்கிற வர்க்கம் ரெண்டுதான். ஒன்னு அரசியல்வாதி, இன்னொன்னு சாமியார் ஜாதி! இவனுங்களுக்கு மக்கள்தான் மூலாதாரம். அதுவும் ஒன்னும் தெரியாதவங்க, அறிவு குறைஞ்சவங்க, தடுமாறுகிற மனம் உள்ளவங்கதான் இவங்களுக்கு தேவை. அதை எப்படியோ பொறுக்கி எடுத்துடுவானுங்க. அதுவும் இந்த அரசியல் வாதியாவது ரோட்ல இறங்கி பிச்சை எடுக்காத குறையா ஒருமுறையாவது மக்களை சந்திக்க வருவான். ஆனால் இந்த சாமியாருன்னு சொல்லிக்கிறவன்  ஒருத்தன் கூட மக்களை தேடி வருவது கிடையாது. இந்த முட்டா ஜனகதான் அவனை தேடி அலைஞ்சி கண்டு பிடிச்சி அவன் கால்ல விழுந்து பணத்தை கொட்டோ கொட்டுன்னு கொட்டிவிட்டு வருவானுங்க. அந்த வகையில மிக மிக சொகுசு வாழ்க்கை அமையறது என்னவோ இந்த சாமியாருங்களுக்குதான். உழைப்பு இல்லை, வீண் அலைச்சல் இல்லை, குடும்ப பாரம் இல்லை, வாழ்க்கையின் மற்ற இன்னல்கள் இல்லை. இருந்த போதும் வாழ்க்கையின் அனைத்து சொகுசுகளும், சந்தோஷங்களும் இவங்களுக்கு கிடைச்சிடும். அதை கேள்வி கேட்க முடியாது. அரசும் சரி, மற்றைய அறிவு சார் கூட்டமும் சரி, கேள்வி கேட்டுவிட்டால் மத உணர்வுகளை தூண்டி விட்டுவிட்டு அதிலே நிம்மதியாக குளிர் காய்வாங்க இந்த கயமைவாதிகங்க. 

எந்த பொருளும் அதன் மீது வைக்கும் பற்றின் காரணமாக இன்பமோ அல்லது துன்பமோ தரும். வைராக்கிய மனம் கொண்டோருக்கு இத்தகைய இன்பமும் துன்பமும் ஒருபோதும் நெருங்குவது அரிதாகும். ஒரு பொருளினால் உண்டாகும் துன்பம் அந்த பொருளை நினையாதோருக்கு இல்லை என்கிறார் தெய்வ திருவள்ளுவர். ஆகவே துன்பத்தை அறவே நீக்க விரும்புவோர் துன்பம் தரும் பொருட்களை விரும்பாதிருப்பது மட்டுமே வழி. ஆனால் அத்தகைய வைராக்கியமும் துறவு நெறியும் அனைவருக்கும் எளிதில் வாய்ப்பதில்லை. அரிதினும் அரிதாக, வள்ளலார், ரமணர், ராமகிருஷ்ணர் போன்ற பெரியோர் மட்டுமே கருவிலிருந்து இத்தகைய அரும் பண்பை பெற்றிருக்கின்றார். மற்றையோர் உணர்வுகளுக்கு இரையாகின்றனர். அத்தகையோர் கூட துறவு நிலையை அடைய எளிய உபாயங்களை நமது சமய பெரியோர்கள் வகுத்திருக்கிறார்கள். அதில் நாள்தோறும் ஈடுபட முயல வேண்டும். துறவு என்றால் காவி கட்டிக்கொண்டு வேடம் போடுவது என்று பொருள் அல்ல. தினமும் காபி குடிப்பதால் உடல் நிலை கெடுவதோடு, பணமும் விரையமாகிறது ஆகவே அதை விட்டுவிடுங்கள் என்பார் காஞ்சி மஹா பெரியவர். காபி குடிப்பதில் மிகவும் ஆர்வம் உள்ள ஒருவர் அதை விட்டு விட துணிவதே துறவு. அதன் பின்பு அவருக்கு காபியால் ஏற்படும் துன்பங்கள் ஒருபோதும் நெருங்க மாட்டா. இதுவே துறவு. இப்படி துறவு பூணுவது மிக மிக கடினமான செயலாகும். ஏனெனில் நம்முள்ளே குடி கொண்டிருக்கும் உணர்வுகள் நம்மை அனேக பொருட்களுடன் கட்டிப்போட்டு அடிமை படுத்தி உள்ளன. அதிலிருந்து மீள்வது மிக மிக அரிதான செயலாகும். இதனாலேயே நாம் பல வேளைகளில் அவமான பட நேருகிறது. குடிகாரர்கள் குடித்துவிட்டு வீதியில் புரள்வதும், காமுகர்களாக கணிகையரிடம் சிக்கி தவிப்பதும், அடுத்தவர் பணம் பொருள் என்று பலவற்றை களவாடி மரியாதையை இழப்பதும் இப்படித்தான்.

ஒன்றின்பால் ஈர்க்கப்படுவது இயற்கை. விட்டில் பூச்சி விளக்கிடமும், வண்டு தேனிடமும், எறும்பு சர்க்கரையிடமும் கவரப்படுவது இந்த ஈர்ப்பினால்தான். அவை அந்த ஈர்க்கப்பட்ட பொருட்களினாலேயே அழிவையும் சந்திக்கின்றன. அவை உணர்வினால் மட்டுமே உந்தப்படும் நிலையில் உள்ளதால் இத்தகைய அழிவு உண்டாகிறது. ஆனால் ஆறறிவு பெற்ற மனிதனும் உணர்வினால் உந்தப்பட்டு இப்படி பரிதாப நிலையை அடைகிறான் எனும்பொழுது இரக்கமே உண்டாகிறது. ஆயினும் மற்றைய ஜீவராசிகளுக்கு இல்லாத ஒரு எளிய வழி யாக துறவு நிலை மனிதனுக்கு வாய்த்திருக்கிறது. அதை கடை பிடிப்பது கடினம் ஆயினும் எளிய பயிற்சி மற்றும் முயற்சியினால் அதை நம் வசம் கொண்டு வந்து விடலாம். மனிதனாக பிறந்த அனைவருக்கும் இது சாத்தியமே. விச்வாமித்திர முனிவர் இத்தகைய தொடர்ந்த முயற்சியினாலேயே மிக உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் சறுக்கி சறுக்கி எழுந்தவர்தான் அவர். கடைசியில் வெற்றி கண்டார். 

தொடர்ந்த முயற்சியினாலும் வைராக்கியத்தினாலும் மட்டுமே அடைய கூடிய துறவு நிலையை இன்றைய மனிதர்கள் மிக சாதரணமாக எட்டிவிடலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள். அவற்றின் வெளிப்பாடே இத்தகைய போலிகளின் படையெடுப்பு. வெறும் காவித்துணியும்,கொட்டைகளும்,பட்டைகளும் அணிந்து இவர்கள் அப்பாவி மனிதர்களை குறி வைத்து தாக்குகிறார்கள். சில கண் கட்டு வித்தைகளும் ஒரு சில அரசியல் பிரபலங்களின் அணிவகுப்பையும் தங்களுக்கு சாதகமாக ஆக்கிக் கொள்கிறார்கள். அறிவை மழுங்க செய்து, தாங்கள்தான் இந்த ஈனப்பிறப்பை கடைத்தேற்ற வந்தவர்களை போல காட்டிக் கொள்கிறார்கள். எத்தனையோ இளம் பெண்கள், பையன்கள் இந்த கூட்டங்களின் பிடியில் சிக்கி தாய் தகப்பன்மார்களை விட்டுவிட்டு சீரழிந்து நிற்கிறார்கள். காவியை போர்வையாக்கி அதன் பின்புலத்தில் இவர்கள் சமூக மற்றும் சட்ட விரோத காரியங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். இவர்கள் மீது சட்டபூர்வ நடவடிக்கி எடுக்க பெரும்பான்மையான அரசுகள் தயக்கம் காட்டுகின்றன. துணிந்து நடவடிக்கை எடுப்பவர்கள் தங்களது வாக்குகளை இழக்கும் நிலை உள்ளது. மனதை கட்டுப்படுத்தி,அறியாமையில் உள்ள மக்களை நல்வழிபடுத்த தோன்றிய துறவு நிலையை, மீனை பிடித்து தின்ன குறுக்கு வழி தேடி சந்நியாசம் மேற்கொண்ட உருத்திராக்க பூனையை போல் ஆக்கிவிட்ட இவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவே அரசுகள் தயங்குகின்றன. இவர்கள் ஒழுக்க கேட்டிற்கும் சமுதாய சீரழிவிற்கும் காரணமாக விளங்குகிறார்கள். 

மதுரை ஆதீனத்தின் வாரிசாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளவர் மிகவும் கேவலமாக சாந்தி சிரிக்க நடந்து கொண்டவர். தம் மீது சட்ட பூர்வ நடவடிக்கை வரட்டும், சந்திக்க தயார் என்று கொக்கரிக்கிறார். இது ஒரு யோக்கியனின் வாக்கு போல தோன்றவில்லை. சட்டத்தை இன்றைய நிலையில் பணம் உள்ளவர்கள் எவ்வாறு சந்திக்கிறார்கள் என்பது ஊருக்கே தெரியும். அந்த பாணியை மேற்கொள்ள தயங்காத இந்த மனிதர்கள் தங்களை ஆன்மீக குரு என்று சிறிதும் கூச்சமில்லாமல் கூறிக்கொள்ள தயங்குவதில்லை. தங்கள் வயிற்ருப் பிழைப்பிற்கு காவியை பயன்படுத்தும் இவர்களிடம் ஒரு கூட்டம் மண்டியிட்டு கிடப்பதை கண்டால் நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே. இவர்கள் சொல்வதே வேதம் என்று தலைமேல் வைத்து கொண்டாடுகிறார்கள். துறவிக்கு கூடாதன என்னென்ன உண்டோ அத்தனையும் இவர்களிடம் மண்டியிருக்கிறது. பெண்,பொன், மண் என்று அத்தனையும் அங்கே குவிந்து கிடக்கிறது.   மடத்தில் இளம் பெண்ணுக்கு என்ன வேலை? முதற்கண் துறவிக்கு நாட்டில் என்ன வேலை? காடுகளில் குகைகளில் அடைந்து தவம் செய்ய வேண்டியதுதானே? இங்கே இல்லற மனிதனுக்கு உரிய அத்தனை சுகங்களையும் இவர்கள் ஏன் அனுபவிக்கிறார்கள்? இப்படி சிந்தித்தாலே துறவிகளில் பவிசு தெரிந்து போகும். கட்டாந்தரையில் எந்த துறவி படுக்கிறான்? 

ஆதி சங்கரர் துறவு நிலையின் மேன்மை பற்றி பஜ கோவிந்தம் என்ற அறிய கீதத்தில் குறிப்பிடுகிறார்: "துறவி ஒரு கோவிலின் அருகில் உள்ள மர  நிழலில் படுத்துக்கொள்கிறான், தன் கையையே தலைக்கு வைத்துக்கொள்கிறான், தன்னது என்று எதுவும் இல்லாமல் அனைத்து இன்பங்களையும் தியாகம் செய்து விடுகிறான், அப்படிப்பட்ட வைராக்கியம் வாய்க்கப்பெருகிறான், இத்தகைய இது யாருக்குத்தான் வாய்க்கும்?" இப்படியா இருக்கிறார்கள் இந்த சாமியார்களும், மடாதிபதிகளும்? கொழுப்பு நிறைந்த உணவும், பஞ்சனை மெத்தையும், குளிரூட்டி அறைகளும், எடுப்பு பணி பெண்களும், இவர்களுக்கு இருக்கும் பொழுது எப்படி துறவு கை கூடும்? அடுத்தவன் சொத்தில் ஆட்டையை போடும் இவர்களும் ஒரு சமூக விரோத கும்பல்தான். இவர்களை அடித்து விரட்டும் நாள்தான் நம் சமூக விழிக்கும் நாள். அது என்றோ? 

பெருமாள் என்ன சர்டிபிகேட்டா கேட்டார்?

திருப்பதியில் கோவில் கொண்டுள்ள இறைவனை நாள்தோறும் லக்ஷக்கணக்கான பக்தர்கள் தரிசித்த வண்ணம் உள்ளனர். அவரை தரிசிக்க விரதமோ வேறு எந்த வித கட்டுப்பாடுகளோ தேவை இல்லை. தூய மனமும் தரிசிக்க வேண்டும் என்ற அவாவும் மட்டுமே போதும். ஆயினும் ஆலயத்தார் இந்துக்கள் அல்லாதோரை ஆலயத்தில் அனுமதிப்பதில்லை. இதற்கு காரணம் ஒவ்வொரு மத சம்பிரதாயத்தையும் மதிக்க வேண்டும் என்பதுதான். யார் வேண்டுமென்றாலும் வந்து போக ஆலயங்கள் ஒன்றும் அருங்காட்சி சாலைகள் அல்ல. இது அனைத்து இந்து கோவில்களிலும் பின்பற்றப்படும் முறைதான் என்றாலும் திருப்பதியில் மட்டும் சில கட்டுப்பாடுகளுடன் அனுமதிக்கின்றார்கள். இறைவன் மீது அசையாத நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தி ஒரு உறுதி மொழி பத்திரத்தில் கையோப்பமிட்டாலே போதும். அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவார்கள்.  

இப்படி ஒரு உறுதிமொழி பத்திரத்தில் கையொப்பமிடாமல் சென்றார் என்று திரு. ஜகன் மோகன் ரெட்டி என்கிற ஆந்திர அரசியல் வாதிமீது சமீபத்தில் (26/04/2012) குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. அவர் கிறித்தவ மதத்தை பின்பற்றுபவர் என்றும் இவ்வாறு உறுதி மொழி அளிக்காமல் சேர்ந்து கோவில் சட்ட திட்டங்களை மீறிய செயல் என்றும் கூறுகிறார்கள். ஆனால் ஜகன் மோகனோ தான் ஏற்கெனவே 2009 இல் முதன் முறையாக சென்ற பொது அவ்வாறு உறுதி அளித்திருப்பதாகவும் மறுபடி மறுபடி அளிக்க வேண்டியதில்லை என்றும், தனது தந்தையார் திரு. ராஜசேகர ரெட்டி ஆந்திரத்தின் முதல்வராக  இருந்த போது பலமுறை திருப்பதி சென்று இறைவனை தரிசித்ததாகவும் அப்பொழுதெல்லாம் இது போன்று சான்றிதழ் கேட்டதில்லை என்றும் கூறுகிறார்.  

அவர் கூறுவது நியாயமே. ஜகன் மோகன் ஒரு பிரபல மனிதர் என்றும் அவருடைய மதம் கிறித்தவம் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்திருப்பதால் இப்படி கேட்கிறார்கள். ஆனால் லக்ஷக்கணக்கில் வரும் பக்தர்களில் யார் இந்து கிறித்தவன் முஸ்லிம் என்று யார் கண்டுபிடிப்பது. கூட்டத்தோடு கூட்டமாக வருகிறார்கள் போகிறார்கள். இவர்கள் எல்லாம் வழிய சென்று எந்த உறுதி மொழி பத்திரத்திலும் கையொப்பம் இடுவதில்லை. இப்படிப்பட்ட நிலையில் பிரபல மனிதர்களை மட்டும் குறி வைத்து பேசுவது நியாயம் இல்லை. இது போன்றுதான் குருவாயூர் கோவிலிலும் பிற மதத்தவர் வந்தால் சுத்தி கரிப்பு செய்கிறார்கள். அதாவது கோவிலையே கழுவி விடுகிறார்கள். வயலார் ரவியின் மகனின் திருமணம் அந்த கோவிலில் நடை பெற்றது. திருமணம் முடிந்தவுடன் கோவிலை கழுவி தள்ளினார்கள். அதற்கு காரணம் வயலாரின் மனைவி கிறித்தவ மதத்தை சார்ந்தவர் என்று கூறப்பட்டது. வயலாரை போல பிரபலம் ஆகாத சாதாரண மனிதர்கள் வந்திருந்தால் இவ்வாறு செய்திருப்பார்களா  என்பது ஐயமே. இப்படி செய்வது ஒருவகையில் பிரபல மனிதர்களுக்கு இழைக்கும் அநீதியாகவே ஆகிறது. இத்தகைய நிலையை திருப்பதி தேவஸ்தான நிர்வாகத்தார் சிறிது மாற்றி அமைத்து விடலாம். கீழ்கண்ட படி செய்வதால் இத்தகைய பிரச்சனைகள் எழாமல் தடுக்கலாம். 

தீர்வுகள்:

திருப்பதிக்கு வருபவர்கள் அனைவருமே வேங்கடரமண பெருமாளை தரிசித்து தங்கள் குறைகளை கூறவே வருகிறார்கள். அவ்விறைவன் மீது நம்பிக்கை அற்றவர்கள் அங்கே வருவதில்லை. வேடிக்கை பார்க்க வருபவர்கள் கூட பய பக்தியோடுதான் வருகிறார்கள். ஆகவே அவர்கள் பிரத்தியேகமாக ஒரு உறுதி மொழி பத்திரத்தில் கையெழுத்து போடவேண்டும் என்பதில்லை. இறைவன் மீது அவர்களுக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் பற்றும் இருக்கிறது. ஆயினும் கோவில் நிர்வாகத்தார் தூய இந்துக்களை யும் மற்றும் பெருமாள் மீது பக்தி கொண்டோரையும் மட்டுமே அனுமதிக்க முடியும் என்கிற ஒரு வழக்கத்தை கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு தீர்வாக நாம் அனுமதிப்போரை ஒரு சிறிய நடைமுறைக்குள் கொண்டுவந்து விட்டாலே போதும். 

இந்துக்களை பொருத்தமட்டில் கங்கை நீரும், நெற்றியில் அணியும் திலகமும் புனிதம் ஆனவை. எத்தகைய பாவம் செய்திருந்தாலும், தீட்டுக்கள் கலந்திருந்தாலும் கங்கை நீர் அதனை தூய்மை படுத்துகிறது என்கிற நம்பிக்கை உடையவர்கள் அவர்கள். ஆகவே திருப்பதி கோவிலுக்குள் நுழையும் அனைத்து பக்தர்கள் மீதும் தூய கங்கை நீரை தெளிக்க செய்வதன் மூலம் அவர்கள் அடைந்த அனைத்து தீட்டுக்களும் பாவங்களும் அவர்களை விட்டு நீங்கி அவர்கள் புனித தன்மை அடைகிறார்கள். பிற மத தீட்டு என்கிற வினையும் அவர்களை விட்டு நீங்கி விடுகிறது. 

அடுத்ததாக அவர்கள் அனைவரின் நெற்றியிலும் திலகமிட்டு அனுப்பலாம். கோவிலுக்குள் இவ்வாறு செல்கிறவர்கள் இந்துக்கள் என்ற அந்தஸ்தை பெறுகிறார்கள். அவர்கள் வேற்று மதத்தினராயினும் அந்நிய நாட்டவராயினும் இறைவனை தரிசிக்கும் பொழுது இந்துக்களாகவே இருக்கிறார்கள். இதனால் ஒரு குறையும் நேராது. கண்ணுக்கு தெரியாமல் கோவிலுக்குள் செல்லும் வேற்றுமதத்தினரையும் இவ்வாறு செய்யும் சிறு முயற்சியால் இந்துக்களாகவே மாற்றி அனுப்ப முடியும். வேற்று மதத்தினர் என்றில்லாமல் நம் மதத்தினரும் அசுத்தமாக கோவிலுக்குள் செல்வதை தடுக்க இந்த முயற்சி பயன் படும். Om Namo Naaraayanaaya: